پلک های انتظارم

      به راهی گشوده نیست

      وَ چشم های عاشقم

      رو به ویرانه ای باز می شوند

      که مرغی بد آوا

      در دهلیزهای آن لانه کرده است

                                                                                  بیست و یک سه هشتاد و هفت

      دچار ِ گریه خنده ام می شوم.

      از دیدن چه چیز هایی به یاد تو می افتم ،

      شست پایی زیبا 

      مثل شست پای تو،

                                                   نوزده سه هشتاد و هفت

   آه ای حجم ِخالی ِهمیشه همراه من

   آیا خیال ِ پرشدن نداری؟

                                                                                    چهارده سه هشتاد و هفت

      جوانی ام

      پاکت ِ سیگاری بود

      که با یاد تو آن را دود کردم

      و میانسالی ام

      زیر سیگاری ِ بد بویی ست

      پراز ته سیگار

      که به دور خواهمش انداخت

                                                                                     سیزده سه هشتاد و هفت

      این حرف ها اصلا شعر نیستند

      وَ من ازعاشق بی پول هیچ خوشم نمی آید،

      سهم ِ خوبِ عاشق این طوری،

      حسرت وُ حسادت

      وَ سهم ِ بَدَش،

      شرمندگی وُ حقارت است

      وَ من،

      ازعاشقی ِ بی پول هیچ دل ِ خوشی هم ندارم،  

                                                      پنج سه هشتاد و هفت

      وداع گرم مرا پاسخ سردی داد،

      دلگرفته آمدم بیرون.

      چند قدم رفته ، بی اختیار برگشتم

      - از پی ام آمده بود -

      چشم در چشم هم توقف کردیم ،

      پس از لحظه ای ،

      راه وُ نگاهش را از من جدا کرد وُ رفت

      وَ وداع گرم مرا،

      به این گونه گرم پاسخ داد

                                                                                              سی دو هشتاد و هفت

          می دَوی

      بی نیاز به تازیانه می دَوی،

      مثل اسبی از اسب های ارابه ی بن هور

      می رسی به یک بنای بزرگ

      پله ها را دوتایکی می روی بالا

      می رسی به سرسرای سردِ وسیع،

      می دَوی به سمت مهتابی

      می رَوی به سوی واگن مترو

      می رسی به یک تونل تاریک

      برق می رود یا تو کور می شوی،

      نمی فهمی.

      پیرمردی به همراهی آکاردئون

      غمگین ترین ترانه ی زندگی ات را مرور می کند

      دیگر اکنون مسافر تایتانیک هستی

      وَ می روی به سمت آب های سرد وُ سیاه

      ماهیان ِ گرسنه درانتظار تو اند.

                                             بیست و سه دو هشتاد وهفت

      ریشه های ساقه ها چه صاف می شوند

      وقتی درخت ها

      مبدل به تخته می شوند

      نقش و نگار تخته های چوب

      همه از ریشه های ساقه هاست

                                                                                           پانزده دو هشتاد و هفت

      در زمانی که مهم نیست کی است

      در مکانی که مهم نیست کجاست

      از آخرین نقطه ی مدار ِ هستیش عبور خواهد کرد

      پاره خطِ کج و معوجی

      که بی تو بی ارزش بود

      وَ دشوارترین لحظه اش،

      بی تو تنها از انتها گذشتنش خواهد بود

      که برای تو،

      مهم نیست زیاد.

                                                     هفت دو هشتاد و هفت

          روحم از زخم های کهنه چرکین است.

          زیرکانه گول می زنم خود را،

          شاید گذشته ی دل خواه، درآینده خواهد بود.

          گاه که می گرید دلم دلگیر،

          پستانکی می دهم

          وَ می گویمش به لالایی

          بخواب آرام آرام،

          باشد که در خواب،

          پستانک ات

          سینه ی لطیف عاشقانه ای شود،

          لبالب از برکت،

          آنگاه 

          شیری شفابخش

          از ابر گوشه های لبان تو بارش آغاز خواهد کرد

          بر زخم های کهنه ات

          دوباره تازه خواهی شد

          بخواب آرام آرام،

                                                                                         هفده یک هشتاد و هفت

          به تو می اندیشم

          وَ خودم

          وَ به گندم زار ِ سوخته از فاصله ها

          وَ به یک فاجعه فردی دور

          وَ به یک فاحشه ی باکره ی بی مصرف

          وَ به یک دشت وسیع خالی

          وَ به گوری که دهانش باز است

                                                                                         چهارده یک هشتاد وهفت

      تمام ِ کوچه باغ های خاطرات وُانتظار وُ آرزوی من

      به باغ ِ معبد ِ ستایش ِ تو ختم می شوند

                                                       ده یک هشتاد و هفت

      برای افکندنم به رود نابودی 

      درانبوهِ جنگلی کشانـده می شوم به پیش

      که تاریکی اش مطلق است

      در مسیر بی بازگشت

      مسیر بازگشت را

      فراموش خواهم کرد

       سال هاست که در طول مسیر

       تکه هایی از خودم را

      بر شاخه های عبور آویخته ام

      و دیگر از من،  

      جز اندکی باقی نیست

      کجاست؟

      موسای مونث من

                                                                                      بیست وهشت دوازده هشتاد و شش

      آسمان ِ محله آبی نیست

      میدان ِ کوچک ِ محله را غبار غربت گرفته است

      اتوبوس های کهنه،  

      با چکه های روغن وُ گردُ غبار وُ خاک،

      لکه هایی شبیه ِ نقشه های جغرافی،

      به رسم یادگاری کشیده اند وُ رفته اند

      مغازه ها شبیه عکس های قدیمی 

      وَ صاحبان شان غریبه اند

      دلم گرفته است،

      وَ جایی برای رفتن نیست 

                                                                                        بیست دوازده هشتاد و شش

      روسپی ِ باکره ی ما

      پیرمرد آراسته ایست

      که تا به حال او را

      هرگز کسی بخود نخوانده است

                                                                                     هجده دوازده هشتاد و شش

      هنگامه ی دویدنم

      اینک به انتها رسید

      درابتدای آب عمیق

      درانتهای گدار

         *   *   *

      همچنان در پی من اند 

         *   *   *

      چندگام دیگر

      دیگر نخواهم بود

      آه

      موسای مونث من

         *  *  * 

      آنگاه،

      ذوالقرنین

      به چه کار خواهد آمد؟

                                                 چهارده دوازده هشتاد وشش

       سایه ات کجاست 

       تا بی هراس با آن بیامیزم 

       سایه ات کجاست 

       تا بی دغدغه تصاحبش کنم

       مثل تصویری یک رنگ 

       سایه ات کجاست

       تا به همراه آن بان ِ تو شوم 

       سایه ات کجاست

       که بازهم عاشقش شوم      

       سایه ات کجاست

                                                 دوازده دوازده هشتاد و شش

      نگاه ،

      به عمق ِ زیبایی تو، 

      هرگز نخواهد رسید

      ادراکِ نرمی ِ زیبایی تو ،

      لمس می طلبد

                                                                                         هفت اسفند هشتاد و شش

می گذرد

می گذرد می گذرد

می گذرد می گذرد می گذرد می گذرد می گذرد می گذرد

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

پیش از بیست و چهار در پنج  دیگر گذشته است! 

                                                                                          شش اسفند هشتاد و شش

      توهمیشه، 

                 تنها می گذاری مرا

       و من همیشه،

                      به تو فکر می کنم   

      هر روز صبح زود ،

      که به دشواری بیدارمی شوم  

      صبح ها ، 

      که بر سر ِ کار می روم 

      غروب ها ،

      که به خانه بر می گردم

      سر ِ شب ها ،

      که می نشینم یواشکی به یادِ تو شعرمی نویسم

      شب ها ،

      که به رختخواب می روم  

      وَ درانتظار ِ تو خوابم نمی برد

      نیمه شب ها ،

      که راه می روم

      همین دو هفته پیش ، 

      که مرا برده بودند

      به بخش مراقبت های ویژه ی قلبی

      ( و یک هفته  در آن جا بودم )

      توهمیشه، 

                  تنها می گذاری مرا

      وَ من همیشه،

                     به تو فکر می کنم

      وَ تازه ،

                هیچ وقت هم ،

      فکرهای تکراری نمی کنم  

      چون من همیشه ،

                           فقط به تو فکر می کنم

                                                                            بیست و هشت بهمن هشتاد و شش

       زيبايی ات ،

      الاهه ای كه قرن هاست

      مومن ترين ستايش کننده را

      به معبدش راهی نيست

      وَ چه مظلومانه پير می شود ،

      زیبایی ات

      كه از نوازش ِ نگاهِ عاشقانه ام

      به دور مانده است

      وَ من ،

      درانتظار ِ استطاعتِ زیارتِ تو پير می شوم

                                      بيست و دو بهمن هشتاد و شش

      به خانه می رسم

      سر شب است وُ

      خسته ام

      به گوشه ای پناه می برم

      يواشكی دراز می كشم

      به سادگی بخواب می روم ،به پشت بام می روم 

     به پشت بام می روم وَ درکنار تو ،

      قدم زنان ،

      به باغ ِ آسمان ِ آبی ِ پُر از ستاره می رسم

      به خانه می رسم

      به خانه ای که زیر ِ بام نیست می رسم

                                                                                         بیست بهمن هشتاد و شش

      نرده ها را ، بلندتر کنید

      بچه های بد

      قدکشیده اند

      نرده ها را ، بلند ترتر کنید

      بچه های بد

      پَر درآورده اند

      نرده ها را ، به زیر ِ سقف آسمان بچسبانید

      بچه های بد

      پَر کشیده اند

                                             هفتم بهمن هشتاد و شش

                                                                       پانزده دی هشتاد و شش  

       این بار،

      ولی ، اما

      چه خوب شد که مثل همیشه  کر بودی

      و مثل همیشه نشنیدی

      صدای شکستنِ آن چیزی را

      که در درونِ لنگه کفش کهنه شکست

      وقتی که در هوا می رفت

                                                                       سیزدهم دی هشتاد و شش

     به نام

    و برای بهانه ام

    که تو باشی

    در این زمان

    زبان گلایه     

    بدین گونه می آغازم

    که اگر چه

    هر مکتوب را

    لاجرم مخاطبی باشد

    لکن این بخت گم کرده را 

    گمان به آن نباشد

    که عاقبت

    فرصتی فرا رسد به عافیت 

    حتی

    به مکتوبی از میان مکتوباتش

    برای

    رسیدن به رویت مخاطب معلوم 

    و گرما گرفتن از نور شمس دیدگان

    و پر گشودن از حبس انتظار  

    تا که بر زبان وی جاری 

    و در فردوس وصال ِدلش مستقر شود

    باری . . .

    نوبت از ما،

    چنین بگذشت  

    باشد که روزگار عاشقی

    آیندگان ما را

    خوش تر گذرد

    از آن چه بر ما . . .

سیزدهم دیماه هشتادوشش         

      چه می شد !

      اگر که

      زمان می مُرد

      در لحظه ی ِ انتهای 

      حادثه ی ِ قدیمی 

      آخرین تلاقی ِ نگاه هایمان  

                                                                                         دوازدهم دی هشتاد و شش

      رودِ  آرامی در وجودِ من جاریست 

      که زمزمه اش،

      ترنمِ ترانه ی توست

                       سيزده آبان هشتاد شش